The Black River Roots – Introducing TBRR
Vorige week scheurde een van de bandleden van bovengenoemde band een kartonnen doos open, ter plekke op de balie van onze afdeling en liet ook nog eens enthousiast een exemplaar achter. Dat gebeurt ons niet vaak dat we uit de eerste hand een nieuw album mogen ontvangen. Tja, die zet je dan natuurlijk wel even op om te checken.
Dat was een aangename verrassing, zo op het eerste gehoor. Ik focus vaak op de zang, waar doet me die aan denken en wat doet het met me. Zangeres Kim Kloet zal het wel vaker horen, dat haar stem aan Stevie Nicks doet denken en nog een andere dame, ik kom ff niet op de naam. Richard Vrieze (zang/gitaar) richtte samen met haar de band op. De familiebanden zijn sterk want er zit ook een vader met 2 zoons in de band. Vader Rolf Tanger speelt bas, z’n zoon Maikel speelt drums, zoon Jens Tanger doet het geluid en Remko Wind doet de toetsen, banjo, accordeon en wat verder in z’n handen komt.
In de Coronatijd werden flink wat songs geschreven en verschenen ze al gauw op de radar van o.a. RTV Drenthe en wisten ze ook diverse gigs in den lande te scoren tot aan het pauzenummer van Danny Vera in het Atlas Theater in Emmen. Nou…dat gaat dus mooi zo. Vorig jaar november werd het album opgenomen in Studio Spitsbergen. Ze kunnen drie sets van 45 minuten spelen en daar komen natuurlijk fraaie covers ook eigen werk voorbij. En dat eigen werk, tevens hun eerste album, is mijn eerste kennismaking en die is erg lekker!
https://youtu.be/TrnKgD3baxY?si=pSlsbTg4lWZ13f0f
Wat een fijn begin dat ‘Rooting For You’, Richard en z’n gitaar hebben het naar hun zin, lekker gitaarwerk. Zangeres Kim is gevallen voor iemand, en probeer maar eens stil te blijven staan op deze song waar een Hammond nou juist niet de blues heeft, maar flinke goesting. In ‘Mortgage Blues’ laat Kim fraai die blues-snik horen. Samen met die mooie slepende blues van de band is het muzikaal genieten geblazen. Alleen die ellendige hypotheek zorgt voor een hoop onrust. Als je die song ‘Grass Ain’t Always Greener’ hoort, lijkt het wel of je naar een band luister die al heel lang samen muziek maakt: Smooth, relaxt en met veel plezier gemaakt. In de tekst staat centraal dat samen muziek maken veel meer waard is dan rijkdom: “I can never loose what I never had”.
Lekker die ademende opening van ‘Narcissistic Nutcase’. Voor de zangeres is het echter naar adem happen door die narcist die is aangeschoven in haar leven. In de song is er lekker veel ruimte voor de muzikanten om subtiel los te gaan en gelukkig trekt Kim de juiste conclusie… Dan volgt die prachtige, zeg maar gerust magistrale bluesballad ‘Year Since She’s Gone’ , ga die maar eens luisteren met een hoofdtelefoon op, prachtig en gevoelig gezongen. Beth Hart had het geschreven kunnen hebben, dat deed ze niet maar wie dan wel?
Met ‘Bad Day’ wordt het muzikaal even wat luchtiger met een mooie rol voor de toetsenman en the guitarman. En het is ook wel een kunst om zo luchtig over een slechte dag te zingen, TBRR doen het. In ‘Nickel And A Dime’ is het een bak ellende van werk, werk, werk en ook nog eens overwerk… en dat ook nog zes dagen in een week, hoeveel kan een mens aan?! Er is maar weinig plezier meer, muzikaal echter spat het plezier er wel van af, dat mag want we spelen de blues.
https://youtu.be/WDlo0yHyLDc?si=iOgJ-hEMSLhIYvU1
Mooi die americana randjes aan sommige songs. Luister maar eens naar het fraaie ‘Silly Boy’, zo’n subtiele banjo en de geheime samenwerking van drums en bas. Kim is geweldig op dreef in deze song met fraaie dynamiek in de opbouw, een verdomd lekker geheel.
Wat kan ik genieten van zo’n song als ‘Backdoor Girl’, lekker met zo’n fijne lome blues en heerlijke percussie. Zo’n gitaar die even later aanschuift…beleefd uiteraard. En aan Kim hoor je dat ze al de nodige levenservaring heeft opgedaan waarmee ze de songs weet te verrijken. In deze song zit haar stem precies op de goede plek in de mix. Mooie rol ook voor de basgitaar in deze song en ook op het eind weer die prachtige percussie van Maikel. In ‘One Of These Days’ durven alle registers wat verder open te gaan, lekker zo’n muzikaal volle song waarin zangeres Kim haar gram mag gaan halen.
Met de 39e editie van de Asser Bluesdagen voor de deur, kun je rustig stellen dat het wel goed zit met de blues in Drenthe. Na dat te gekke album van The Hoochies van vorige week, slaan ook The Black River Roots toe met een dijk van een plaat. Op woensdag 21 januari is/was hun album release party in De Witte Bal in Assen waar ook Leif de Leeuw meespeelt. Hopelijk brengt de band in de toekomst dit album als cd-digipack uit met de songteksten en de info wie wat speelt / schrijft. Dan gauw zorgen voor een landelijke distributie voor dit waanzinnig toffe blues-album, dat lonkt naar het New Blues Festival in het najaar, Holland International Blues Festival in Grolloo en natuurlijk naar de diverse festivals (TT) deze zomer.
(GJG 9,0)
