Filters

Album van de week

Onlangs had ik (eindelijk) de eerste encounter met the Sidekicks, drummer Wim die trots meldde dat hun nieuwe album eraan zat te komen. Ik stelde voor om daar een instore aan te hangen en na wat heen en weer appen was de datum vlot geprikt, 11 mei. De mannen hebben een paar mooie maanden voor de boeg waarin ze dit album live gaan spelen. Met 9 songs, die samen voorbij de 40 minuten klokken, heeft deze band een fraai album afgeleverd. Daarbij vermeld ik graag dat ze deze songs zelf geschreven hebben, dat lijkt me toch de ultieme kick dat je dat zelf samen geflikt heb!

Zit er een rem op de creativiteit van Lohues? Dat is een retorische vraag toch, want zie hier het begin van de lente met een nieuw album dat ‘Nou’ heet. Twee jaar na het album ‘Daniël Lohues’ uit 2022. De kaarten voor de nieuwe theater tour zijn al maanden in de pocket maar de aankondiging van de muziek hiervan was daar ineens en twee weken later lagen het vinyl en de spiegelplaatjes bij ons in de toko, gas op de lollie noemen we dat.

Dit jaar begon vrij rustig qua releases op rootsgebied. Een nieuw album van Martyn Joseph was dan ook meer dan welkom! In eerste instantie landde deze nog niet direct bij me, het geroezemoes van alledag ontnam toch een beetje het zicht op de lyrics en de muziek. Pas toen ik op een zondagmiddag een crosstrainer in elkaar zette, luisterde ik met meer focus en zonder afleiding. Dan komt het een stuk beter binnen als er iemand wat te zeggen heeft, zeker van Martyn Joseph.

Charles Wesley Godwin, de naam alleen al klinkt zwierig en vol geschiedenis. Deze man kreeg ik wat later op de korrel, maar heeft me sindsdien niet meer los gelaten. Het was echt een rampenplan om z’n muziek te pakken te krijgen. Maar uiteindelijk lukte het ons om deze in fysieke vorm (cd en vinyl) te pakken te krijgen. Want sodeknetter, wat is dit toch een magistraal americana album geworden. In de afgelopen weken kroop ie steeds dichter onder mijn de huid…met deze recensie als resultaat.

Vorig jaar, aan het eind van de zomer, werden we aangenaam verrast met een nieuw album van Aaron Boyd. Net als bij z’n vorige album, was het best een uitdaging om deze te pakken te krijgen. Via eigen beheer lukte dat uiteindelijk en sinds het einde van vorig jaar is ‘Coming Undone’ zelfs via Nederlandse distributie verkrijgbaar.

Je herkent het vast wel, zo’n kwartje wat ineens valt…als een mokerslag.  Dat gebeurde me onlangs met Josh Gray. Z’n album ‘Walk Alone’ had ik vorig jaar februari rechtstreeks bij hem besteld, met T-shirt, handtekening en een klein bedrag als support voor de opname ervan. In de zomer kwam 'ie binnen, ik verknipte een stuk van het T-shirt toen ik het pakket opende, wat wel weer een uniek shirt opleverde. Via CRS kwam ook het album later officieel in Nederland uit. Op de één of andere manier sneeuwde dit album eerst wat onder.

Met artiestennaam Robert Weston timmert Robert Jan van Hoogdalem al geruime tijd aan de weg. Na muziek maken met o.a. de Asser band Asman en countryband the Ramblin’ Boots, sorteerde Weston verder voor op de weg die hem onverbiddelijk naar Nashville zou voeren. Je droom najagen en daar in het hart van de country muziek  je album opnemen, dat is echt ‘a dream come true’ Robert Weston. Met een kickstarterproject verzamelde hij het geld dat nodig was om deze droom te bekostigen. 

Al een maandje uit dit nieuwe album van Ryan Bingham. Een album dat verschijnt na een scheiding en een huwelijk van 12 jaar met Anna Axster. Dat geeft dit album een wat donkerder tintje maar toch ook een opgefriste sound. Ryan Bingham stal ons aller hart met z’n verpletterende plaat ‘Mescalito’ (verplichtte kost voor ELKE rootsliefhebber)  en we zagen hem al vele malen live in Amsterdam (Paradiso, Tolhuistuin, Melkweg). Magisch blijft die onverwoestbaar gave stem die door whiskey z’n karakter kreeg, rauw en geladen met emotie.

Na 7 weken van radiostilte was het wel weer eens tijd om de draad op te pakken, het schrijven van een recensie. Al weken draaide ik in de vakantie periode een album met ingetogen regelmaat, zodat ik er steeds weer naar uitkeek (in mijn geval naar hunkerde) naar het moment van draaien en beluisteren.

Wie (her)kent hem niet, die fraaie stem van Marcel Kapteijn. Met Ten Sharp en met name door de internationale hit ‘You’ kent iedereen die de jaren ’90 bewust meemaakte, deze stem. Hij lijkt een beetje onder de radar te opereren want ondanks het feit dat hij met enige regelmaat een (digitaal) album aflevert, was het al lang geleden dat ik een cd van hem in de muzikale klauwen had.